นาน..

posted on 20 Oct 2009 16:02 by lilyseedam

นับเป็นเวลานานมาก ที่ไม่ได้เข้ามาอัพ 555

นานจริง ตอนนี้ก็ได้ฤกษ์และ อัพบ้างไรบ้างก็ดี

?? แล้วจะมาอัพอิหยัง?ล่ะเนี่ย

นั่นเซ่ เอนทรี่นี้อัพไรดีๆๆๆ  คิดไม่ออก

หัวจะระเบิดแล้ว

เอ่อ.... เล่านิทานให้ฟังดีกว่า ฮิฮิ...

.

.

.

.

.

.

ก่อนเล่าเรามีคำถามจะถาม สโนไวท์ทำรองเท้าแก้วข้างไหนหาย..!!?   

มาๆๆจะเล่านิทานและ 

=========================================================

      เอี๊ยด แอ๊ด เอี๊ยด .... นี่เป็นเสียงที่คุ้นเคย เวลาฉันก้าวขึ้นบันไดนี่  ใช่ ฉันกลับมาที่นี้

ที่ที่จากไปนานแสนนาน สภาพมันก็ไม่ต่างจากเดิมสักเท่าไหร่นัก

แต่มันดูทรุดโทรมลงบ้าง ทรุดโทรมตามการเวลา

'ใช่.. คงไม่มีแต่เพียงบ้านทรุดโทรมเท่านั้น  จิตใจคนไม่ทรุดโทรมด้วยหรือ?' ฉันพลักประตูที่คุ้นเคย

แอ๊ดดด.. ทุกอย่างยังวางในตำแหน่งเดิม ไม่มีการโยกย้ายหรือเปลี่ยนที่ 'ที่ที่มันเคยอยู่มันก็ยังอยู่ '

เพียงแต่มีฝุ่นเกาะ และมีหยากใย่เท่านั้น  ที่นี้เคยเป็นที่ที่ฉันอยู่แล้วมีความสุขที่สุด ในขณะเดียวกัน

ก็เป็นที่ ที่มีความทุกข์ที่สุดด้วย เมื่อก่อนที่นี้เป็นที่อยู่ของฉัน มีฉันอยู่ที่นี้ และก็มีผู้หญิงอีกคนหนึ่ง

หญิงอันเป็นที่รัก ...ของทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม ขาดก็แต่ ผู้หญิงคนนั้น ใช่แล้ว เธอจะอยู่ได้อย่างไรเล่า

ในเมื่อ เธอเป็นคนทำให้ฉันจากที่นี้ไป   

       'เรือนหอ' ถ้าพูดถึงสิ่งปลูกสร้างนี้ จะนึกถึงสิ่งที่สร้างขึ้นด้วยความรัก เป็นที่สำหรับคู่รักจะเริ่มต้นชีวิต

คู่ด้วยกัน ฉันคบกับเธอมานาน เราตัดสินใจจะใช้ชีวิตร่วมกัน ฉันซื้อที่ สำหรับปลูกบ้านหลังเล็กๆ

บ้านที่มีต้นไม้ที่เธอชอบ มีระเบียงไว้สำหรับเต้นรำกัน ในคืนที่ดาวเต็มท้องฟ้า

มีโซฟาสีแดง เอาไว้นั่งดูดาวด้วยกัน

เราใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน ตื่นนอนฉันก็เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรก ก่อนนอนฉันก็เห็นหน้าเธอเป็นคนสุดท้าย

ตอนเช้าได้บอกอรุณสวัสดิ์ ตอนค่ำได้บอกราตรีสวัสดิ์ ถึงมันจะไม่วูบวาบ หรูหรา แต่สำหรับฉัน นี่ก็สุขพอแล้ว

 ....แต่แล้ว เราก็คิดไม่ตรงกัน เธอก็ไปจากฉัน  เราไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่แม้แต่พูดจา ไม่มีคำพูดใดๆ

เธอเก็บเสื้อผ้า ใส่กระเป๋า เธอ'กอด'ฉัน ...เนิ่นนาน

แล้วเธอก็ไป มีเพียงแผ่นหลังเลือนลาง และน้ำตาของลูกผู้ชาย

        ' บ้านนี้ทรุดโทรมลงมาก พอๆกับหัวใจของฉัน ' 

        ' ของทุกสิ่งยังอยู่ที่เดิม เหมือนหัวใจฉันที่เธอยังอยู่ในนั้นเสมอ '

ฉันนั่งลงบนโซฟาสีแดง นี่คือเรือนหอของฉันและเธอ ตอนนี้มีเพียงฉัน และดูเหมือนมันจะไม่มีวันได้เจอเธออีก

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ไม่รู้สินะ เป็นนิทานที่โคตรงง และใช้เวลาแต่งข้ามเดือนๆๆเลยทีเดียว

เฉลย...สโนไวท์ไม่ได้ใส่รองเท้าแก้ว

 

Comment

Comment:

Tweet

ตื่นนอนฉันก็เห็นหน้าผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรก ก่อนนอนฉันก็เห็นหน้าเธอเป็นคนสุดท้าย

โหย ย


แงๆๆๆ ๆ โคตรเศร้าเลยโจคุง

แต่งมาให้อ่านเรื่อยๆนะ ชอบง่ะ

#3 By ARINA on 2010-02-05 21:52

ว้ะ!
ยินดีต้อนรับการกลับมานะ :]

เรือนหอ .. .

#2 By Takzii-L.Clamp* on 2010-01-20 11:14

อยู่เงียบๆคนเดียวก็ดีนะครับ
wink
little wing question